( تفسير برخى آيات قرآن مجيد ) 199 - ( 1 ) از ابى بصير گويد از امام صادق ( ع ) در تفسير قول خدا عز و جل ( 73 - الفرقان ) و آن كسانى كه هر گاه بآيات پروردگار خود ياد آورى شوند در برابر آن كر و كور روى بر خاك ننهند ، فرمود يعنى بينا و عقيده‌مند سجده كنند و شك و ترديد در دل ندارند . شرح - از زمخشرى كه اين آيه در مقام نفى روى بر خاك نهادن نيست و همانا براى اثبات آنست و نفى كرى و كورى و نفهمى چنان كه گوئى زيد با سلام مرا بر خورد نكند يعنى سلام ندهد نه آنكه بر خورد نكند و منظور اينست كه چون ياد آور آيات شوند از شوق بدان بر روى آن افتند و گوش شنوا و چشم بينا دارند و عمل آنها از روى نفاق و تظاهر نيست . 200 - ( 2 ) از حماد بن عثمان گويد شنيدم امام صادق ( ع ) ميفرمود در تفسير قول خدا تبارك و تعالى ( 36 - المرسلات ) و به آنها اجازه ندهند تا معذرت طلبند . فرمود كه خدا والاتر و عادل‌تر [ و بزرگوارتر ] از آنست كه بنده‌اش عذرى داشته باشد و نگذارد معذرت طلبد ولى او محكومست و عذرى ندارد كه بياورد ( و منظور اينست كه در آخرت و در برابر خدا راه عذرتراشى و اظهار خلاف حقيقت وجود ندارد چنانچه در دنيا هر خطا كارى براى خود عذرتراشى مىكند و بوسيله دروغ و تظاهر بر خلاف از خود دفاع مىكند ) . 201 - ( 3 ) امام صادق ( ع ) كه در قول خدا عز ذكره ( 3 - الطلاق ) هر كه تقوى از خدا دارد خدا براى او راه فرج گشايد و او را از آنجا كه گمان نبرد روزى دهد . فرمود : اينان مردمى هستند از ناتوانان شيعه ما كه هزينه و وسيله ندارند نزد ما آيند و از احاديث ما بشنوند و از دانش و علم ما برگيرند و مردمى بالا دست آنها و توانگر سفر كنند و مال خود را خرج كنند و تن خود را رنج دهند و نزد ما آيند و حديث ما را شنوند و آن را براى آن بينواها ببرند و آن را فرا گيرند و عمل كنند و اينان كه خودشان حامل حديثند آن را ضايع گذارند و از آن